Noong ako’y nasa Chicago, natutunan kong ang pangingisda ay hindi tungkol sa panalo—kundi sa pakikinig sa kapayapaan. Sa gabi, ang dagat ay maging salamin ng kaluluwa ko.

Isinulat ng isang manunulat na Chinese-American na lumalaki sa Brooklyn, ang bawat kagapsan sa gabi ay hindi tungkol sa panalo—kundi sa pagkakita. Ito ay hinggil sa tahimik na pag-asa, kung sino ang nakikita sayo.

Sarili kong dula ang isang mundo kung saan bawat alon ng dagat ay may lihim na kaligayahan—dito ang RTP ay hindi math, kundi magic. Walang ads, walang pagod; lamang kamanghaan na galing sa komunidad.

Galing sa isang flat sa London, isinulat ko ang isang laro na nag-uugnay sa tibok ng puso at alaala ng dagat. Hindi ito tungkol sa puntos—kundi sa pagiging bayani ng bawat tibok.

Sa tahimik ng gabi, habang nag-sasalaysay sa mga laro, naramdaman ko ang pagkakaibigan—hindi tungkol sa panalo, kundi sa pagiging totoo. Ang tunay na yaman ay ang pagkakasama, hindi ang badge.

Nagsimula ako sa kahingahan, hindi sa barko o alat. Tinuturuan ako ng ina kong ang sining ay higit pa sa laro—ito ay arkibo ng damdamin. Sa tahimik na baybayin, ang bawat pagsalak ay himig sa pagkakaibigan.

Natutunan kung paano nagtatagpo ang mga larong may tema sa dagat ng pagsasayaw at emosyonal na pagkakapit sa isip, hindi sa luck—kundi sa malalim na pagdidisenyo. Subukin mo ito!

Hindi tungkol sa pagsasakop ng isda, kundi sa pakikinig sa tugtog ng alon, ang pagtitiyaga sa pagkakast, at ang kalmadong kasiyahan sa paghintay. Ito ay ritwal—hindi laro.

Hindi ito tungkol sa panalo o pera—kundi sa tahimik na pagmamali ng ilaw ng dagat sa gitna ng gabi. Isang digital nomad na may puso ng INTJ, natutunan kong ang tunay na kalayaan ay nasa pagiging malumanay, hindi sa ingay.