Hindi ito tungkol sa pagkakita ng panalo, kundi sa pagtitiyagang pagsisid sa tahimik na ritmo ng dagat. Sa bawat pagsalok, may ritual—hindi laro. Dito natutunan mo ang kapayapaan, hindi kaligayahan.

Sarili kong arkitekto ng kaligayang chaos, nakita kong ang mga manlalaro ay natutuhan ang tunay na wika ng kaluluwa—hindi sa panalo, kundi sa ritmo ng bawat desisyon. Ito ay hinggil sa pag-asa, hindi sa tali.

Isang neurodivergent na coder mula sa Brooklyn ang nagturo sa akin na ang pangingisda ay hindi tungkol sa taksyon—kundi isang ritwal ng pagtitiis, kahusayan, at pagiging buhay. Ang tahimik na tagumpay ay nasa paghihintulog.

Sa isang tahimik na gabi sa Chicago, natuto akong makita ang laro hindi bilang panalo—kundi bilang pagmumuni. Ang bawat pagsaliw ay isang dasal, at ang alon ay salamin ng kaluluwa ko.

Matutunan mo ang tunay na kahulugan ng pangingisda—hindi biyaya, kundi isang sayaw ng kulay, ritmo, at kaluluwa. Ito ay ritwal, hindi loot; isang pag-asa sa dagat na nagmumula sa katahimikan.

Noong bawat ako ay isang karaniwang mangingisda, natuto akong marinig ang ritmo ng dagat. Hindi ito paglalaro—kundi isang sambalay na pagsasabay sa tunay na kahulugan.

Hindi tungkol sa skor o gantimpal—kundi sa tahimik na pagkilos, kung paano ang bawat mekanismo ay nagsasalita tulad ng tula. Ito ay sining na galing sa tahimik, hindi sa ingay.

Hindi ito tungkol sa luck o pagsikat—kundi sa malalim na karanasan ng bawat laro. Nauunawaan natin ang himig ng neon at ang galaw ng kuwento na nagtuturo kung paano makakamtan ang tunay na tagumpay.

Isinulat ito para sa mga dreamer na nagsusulat sa gabi, nag-iikot sa ingay—naghahanap ng kahulugan sa bawat RTP at reef. Hindi ito larong pang-kalakhan, kundi isang dasal para sa mga walang pangalan na nagsisigaw sa dagat ng code.