Noong ako'y isang designer mula sa Brooklyn may ugat na Afro-Irish, natuto akong tanggapin ang pangingisda bilang isang emosyonal na UI—hindi biro, kundi ritmo. Ang dagat ay alalahan ng mga lihim; ang bawat pagbato ay isang hinga ng kaluluwa.

Natutuhan ko kung paano isang Korean-American na designer ay ginawian ang pangingisda bilang isang ritwal ng pagtitiyaga—hindi lang biyaya, kundi rytmo. Ang bawat hulog ay meditasyon, hindi luck. Subukin mo ito sa 'Fishing Pulse'.

Hindi tungkol sa puntos o kagitingan—kundi sa tahimik na himig ng bawat pixel. Dito, ang laro ay hindi pagsasabayan kundi isang ritwal para sa mga naghahanap ng kahulugan sa digitaal na dagat.

Hindi tungkol sa pagsakop ng isda, kundi sa pakikinig sa tugtog ng dagat. Sa tahimik na tubig, sa ilaw na sumasayaw sa corals, bawat paghulog ay isang tula—isang banal na ritwal ng kalmansi.

Nakita ko na ang pangingisda sa maliit na bangka ay hindi tungkol sa tala—kundi isang ritwal ng pagtitiyaga, ritmo, at damdamin. Bawat hulog ay naglalabas ng alaala sa ilalim ng buwan.

Nakita kong ang laro ay hindi tungkol sa panalo—kundi sa paghinga. Ang bawat galaw, RNG, at kulay ay naging ritwal na nagpapahinga sa kaluluwa. Walang screen. Walang luck. Mayroon lang silenteng pagmamahal.

Hindi ito tungkol sa pagkuha ng malalaking isda—kundi sa pagtitiyaga, sa himlay ng dagat, at sa pagdama ng bawat hinihintay. Ang pangingisda ay isang ritwal na nag-uugnay sa kalikasan.

Isinulat ko ang bawat paglalay bilang panalangin—hindi para sa panalo, kundi para sa kapayapaan. Sa ritmo ng alon at tahimik na taya, natuklasan ko ang tunay na yaman: ang paghihintay.

Natutunan ko kung paano ang ritmo, tadhana, at emosyonal na koneksyon ang nagpapalit sa mga karaniwang laro sa isang ocean legend. Hindi ito luck—kundi science, soul, at neon na alon ng Chicago's South Side.