Natutunan kong makinig sa tugtugon ng dagat—hindi biyaya, kundi ritmo at pag-unawa. Ang bawat pagsalak ay may layunin, at ang bawat isda ay may pananampal. Ito ay siningit, hindi luck.

Isang mahinay na bata ang sumasabik ng kahilingan sa gitna ng gabi—hindi para sa panalo, kundi para sa kapayapaan. Sa mga kulungan ng digital dagat, tinatanggap niya ang tawa bilang ritwal.

Hindi ito tungkol sa panalo, kundi sa kapayapaan. Bawat pagsisid ay isang dasal, bawat alon ay alaala. Sa tahimik sa pagitan ng mga alon, natuklasan kong ang totoo ay ang kalungkutan, hindi ang huli.

Noong bata ako, natutunan kong ang pangingisda ay hindi paghuhuli kundi pagtigil sa puso ng dagat. Ang hangin at alon ay yunit ng alaala—hindi laro, kundi tula na isinusulat sa gabi.

Mula sa isang simpleng mananagat hanggang maging hari ng dagat—natuto akong mabasa ang alon, hindi sa luck kundi sa ritmo. Ang pangingisda ay hindi paglalaro, kundi isang ritual na puno ng kahulugan at kalmad.

Alam mo na ang pangingisda sa malalim na dagat ay hindi pag-asa—kundi isang sayaw ng ritmo at kaisipan. Maranasan mo ang puso ng dagat, kung де natin ay nakikinig.

Nagtrabaho ako bilang designer ng mga laro sa dagat, nag-aral sa Unity at sikolohiya. Natutunan kong ang bawat spin ay hindi pagtatalo—kundi ritmo, parang awit ng alon. Dito, ang galing ay hindi pagsasakop, kundi pagpapahinga sa ilaw ng bituin.

Hindi lang tungkol sa pagkuhang isda—kundi sa pagdama ng tibok ng dagat. Sa bawat pagsalo, may alaala at liwan na sumisigaw. Ito ay ritwal, hindi laro.

Noong isang gabi sa Manhattan, naintindihan ko na ang pangingisda ay hindi pagtatalo—kundi isang emosyonal na interface kung деan ang tibay at katahimikan. Bawat tangkap ay alaala, bawat bonus ay hininga.