Ako si Kairo, nagbago ko ang pangingisda sa isang mahinahon na ritwal ng kulay at tapat. Hindi ito tungkol sa panalo—kundi sa pagdinig sa alon, pagbasa sa pattern ng dagat, at pagpili ng kasiyahan.

Hindi ito tungkol sa luck—kundi sa ritmo ng dagat, ang tahas na pagsasalita ng mga isdaan. Natutunan ko ito sa gitna ng gabi, sa bawat hulog bilang sininggaw. Walang ads. Just truth.

Narito ang tunay na kaligayahan sa paglalakbay—hindi tungkol sa panalo, kundi sa paghihintay, kapayapaan, at pagkakaibigan sa dagat. Isang ritwal na nagsasalita sa bawat alon.

Sa bawat hagod, hindi ito pagtatalo kundi alaala—ang bawat pana ay may kuwento ng puso. Narito ang himig ng kalikasan, ang awit ng ina, at ang sipag ng ama na nagbigay ng kahulugan sa bawat higa.

Noong sumabog ang aking inspirasyon, ginawian ko ang mga laro bilang dasal—bawat hulmok ay naging paghinga. Hindi tungkol sa panalo, kundi sa kapayapaan sa ilalim ng dagat.

Nakita kong ang pangingisda sa maliit na bangka ay hindi paglalaro—kundi isang ritwal ng pagtitiyaga, ritmo, at malalim na pakikinig. Sa katahimikan ng dagat, naging harib ang bawat sandali.

Nakararanas ko ang pagsiklot bilang ritwal—hindi laban, kundi pagpapakita ng kapayapaan sa ilalim ng gabi. Sa bawat hulog, natutunan kong ang tunay na tagumpay ay nasa katahimikan, hindi sa bilang.

Noong bata ako sa Brooklyn, nagbago ako ang paglalay sa isang pindot—hindi tungkol sa tama, kundi sa ritmo, pagsasakop, at tapat na pagpili. Ang dagat ay hindi nagpapasiwala; ikaw ang humahaw.

Isinaisip kong puro lang ito ng tibok, ngunit noong subukan kong magtiyagang 30 segundo, nabago ang lahat. Hindi tungkol sa pangingisda—kundi sa pagkilos sa sarili.