Hindi ito isang laro ng pagsasakop kundi isang panalangin—kung saan bawat paghagod ay may halaga. Natutuhan ko ito sa Kyoto at Lagos, kung saan ang kapayapaan ang tunay na kaunlaran.

Isang pagninilay sa pagigting at pagkakasaligan sa dagat—hindi tungkol sa panan, kundi sa himig at ritmo. Tinitingnan ko ang bawat hulog bilang isang tula na nag-uugnay sa kalikasan.

Isang poeticong paglalay sa dagat ng kaligiran at pag-asa, kung деhin ang isang laro na hindi tungkol sa pera kundi sa alaala. Dito, ang bawat spin ay isang hininga—hindi pagsakop, kundi pagtatalik.