Hindi ito tungkol sa pagsasalita o pananat. Sa tahimik na pagitan ng alon, kung saan ang pilak na liwan ay tumutok sa malalim na tubig, natutunan kong ang bawat paghuhulog ay isang dasal—hindi manlalaro.

Nakaranas ko ng mga gabi sa ilalim ng dagat, habang sinisikat ang bawat hulmoy—hindi para sa panalo, kundi para sa kahulugan. Ang pangingisda ay hindi laro, kundi pagpapawi ng kaluluwa.

Nakakita ko ang pag-ikot ng mga alat at hangin sa gabi—hindi para sa pera, kundi para sa kahulugan. Ang pangingisda ay hindi laro, kundi santuaryo: isang hininga sa gitna ng dagat na may puso.

Nakikita mo ba ang kalungkutan sa gitna ng gabing, habang hinahawakan ang pana nang walang laman? Ito ay higit pa sa pagtatapon—ito ay pag-asa, tanda, at pagsisigla.

Nakikinig sa tahas ng dagat habang naghihintay ang isda—hindi dahil sa tagumpay, kundi dahil sa katahimikan. Ito ay pagpapagaling, hindi laro: isang malalim na ugnayan sa puso.