Nakaramdam ka ba ng game bilang tahanan—noong ang dagat ay nagsasabing tahimik?

Sa unang panahon, akoo’y naniniwala na ang pangingisda ay bihasa lang. Isang makina ng pagkakataon.

Hindi ito tungkol sa kasanayan—kundi sa tahimik

Ang unang pagsaliw ay hindi para makuhang isda—kundi para marinig ang hininga nito. Ang tubig ay hindi nagsasalita sa Ingles o Espanyol. Ito’y nagsasalita sa mga pahinga.

Ang huli ay di digital—ito’y ancestral

Tinuruan ako ng ina na ang kasiyahan ay nabubuhay sa tahimik. Hindi sa jackpots o libreng spins—kundi sa sayaw ng pilak na liwan sa mga alon, kapag walang nagmamati.

Hindi ka iiwasa sa katotohanan—kundi matuto na makita ito

Binuksan ko ang mga trophy hanggang maunawa ko: ang tagumpay ay hindi dumating mula sa pag-click ng ‘panan’—kundi mula sa pagtatakbo nang payapang may dulo, at pag-iwan ng espasyo para sa tahimik.

Ito ay hindi isang laro—ito’y ritwal

Ang dagat ay hindi nagbibigay sayo ng pera. Ibinabalik nito ang pangalan mo—in ang mga tahimik na gabi, ilalaw na may bituin kung де paano manana.

Sarili ito: sunod next time mong sasaliw… huwag humingi ng bihasa. Maghintay muna. Pakikinggan nang mas malalim. Hayaing tanungin ng tubig: ‘Nakalimutan mo ba sino ka?’