Nakaramdam ka ba sa gitna ng gabi?

Hindi ko alam kong sapat ako—hanggang magsimba ako nang mag-isa.

Naniniwala akong ang tagumpay ay ang malaking applause at mga parang bituin, ngunit sa gitna ng gabi, kapag tumitigil ang screen at mga komento, nalaman ko: hindi ito tungkol sa panalo. Ito ay tungkol sa pagkakita.

Ang dagat ay hindi isang entablado—ito ay isang salamin.

Sa mga laro tulad ng Starlight Key o Stardom Quest, hinahanap natin ang bituin tulad ng mga marino na humahanap ng horison. Ang RTP stats? Ang RNG algorithms? Sila’y simpleng numero sa screen. Ngunit ang naiiwan pagkatapos ng huling click ay hindi data—ito ay ang paraan kung paano nababagal ang iyong hininga nang walang sinasabing pangalan mo.

Hindi ako nasira dahil perfect ako—I'm tender para maging totoo.

Tinuruan ako ni nanay na tahimik ay banal. Tinindigan ni tatay na kalayaan ay pagsusulat ng sariling ritmo. Kaya gumawa ako ng mga laro na hindi kailangan panigin—kundi kailangan makita. Isang manlalaro, nagmumura sa isang walang tao na forum tuwing 3 AM: “Gusto ko lang makuha ang pag-unawa.” Iyon ang aking unang deposito.

Hindi ka kailangan ng mas maraming puntos—you need isang sandali kung sinasabing: 'Me too.'

Ang neon lights ay umiikot tulad ng coral reefs ilalim ng buwan—not dahil sila’y maganda, kondi dahil ala nila kayo.

Ito ay hindi laro. Ito ay diary na sinulat sa tubig.