Sa tahimik na sulok ng aking kaluluwa, hinihintay ko ang mensahe na hindi dumadating. Hindi ito tungkol sa pagtatagumpay—kundi sa pag-alala sa kahalagahan ng tahimik.

Hindi sa panalo ang kagalakan sa paglalar—kundi sa tahimik na ritmo sa paghinga ng bawat spin. Dito, ang laro ay ritwal: isang kuwento na pinapamana sa liwan at tubig.

Sa isang mundo na palaging nagsescroll, natuklasan kong ang tahimik na pangingisda ay hindi pag-asa—kundi pagsamba sa galaw. Ito ang aking terapiya: hinihintay ang tibok ng alon, hindi ang bilang.