เมื่อแสงดับลง ฉันวาดดาวเรือ

ฉันนั่งที่หน้าต่างหลังเที่ยง วาดคลื่นทะเลในฟิกมาขณะฟังฝนริมทะเลชิคาโก เมืองไม่เคยหลับ—but ความคิดของฉันก็ไม่หยุด ฉันไม่ตาม RTP หรือ RNG เหมือนผู้เล่น; ฉันตามความเงียบระหว่างจังหวะ ในโลกนี้ ชัยชนะวัดที่ระยะเวลานานที่คุณสามารถอยู่นิ่งก่อนคลื่นจะดึงคุณลง—เมื่อฉันลอง ‘Starlight Key’ มันไม่ใช่การชนะ มันคือการจดจำความรู้สึกเมื่อแสงนีออนส่องผ่านน้ำลึก ฉันเห็นผู้เล่นเลื่อนผ่านฟอรัมตามหา ‘สมบัติมหาสมุทร’ เหมือนบทกวีจากหัวใจพวกเขา—they ไม่อยากเป็น ‘กษัตริย์แห่งทะเล’—theyอยากรู้สึกว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่ง—ได้ยินเสียงหัวใจสะท้อนกลับอัลกอริธึม เราไม่ต้องการระดับใหม่หรือรางวัลเร็วๆ เราต้องการพื้นที่เพื่อหายใจ dังนั้น tonight ผมเปิดไทม์ไลน์ After Effects และวาดฉากสุดท้าย: เรือลำเดียวใต้แสงดาว—ไม่มีฝูงชนรอบๆ—แค่อารมณ์สีค่อยๆ อุ่นมเข้าไปในมหาสมุทรลึก—ไม่มีคำบรรยาย—ไม่มีแฮชแท็ก แค่ฉัน และคุณ หากคุณเคยรู้สึกมากเกินไปและอยากสงบ…คุณก็ไม่หลงทาง คุณอยู่ตรงนี้แล้ว