เมื่อเกมหยุดกระซิบ

ฉันนั่งริมขอบของยามรุ่งเช้า โดยเส้นตกปลาพันรอบเหมือนความทรงจำ ไม่ใช่ทุกคนที่โยนเพื่อความบันเทลหรือกำไร ทะเลไม่ร้องตะโกน—มันกระซิบ ในจังหวะเงียบระหว่างน้ำขึ้น-ลง ฉันพบว่าแต่ละการดึงไม่ได้เกี่ยวชัยชนะ แต่คือการจำ: ความเงียบที่ลึกกว่าเส้นใดๆ ฉันเคยคิดว่าตกปลาคือเกมแห่งโอกาส—จนฉันเรียนรู้ว่ามันคือคำอธิษฐาน เบ็ดไม่มีไว้เพื่อสร้างความตื่นเต้น มันถูกปั้นจากความปรารถนา—ชนิดที่มาเมื่อคุณรอคอยสิ่งที่แท้จริง ลมหายใจของชาวประมงคนเดียว เงียบและคงที่ กลายเป็นศักดิศในอากาศเค็จ ที่นี่ไม่มีฝูงชน ไม่มีผู้นำร้องว่า “ชนะเดี๋” มีเพียงแนวปะการ์ดที่กระซิบนุ่มนใต้คลื่นภายใต้ดวงจันทร์ และปลาก็เคลื่อนไปเหมือนความคิดผ่านกาลเวลา