เกมเงียบที่พังอินเทอร์เน็ต

ฉันเคยคิดว่าการตกปลาคือเรื่องดวง—จนถึงวันหนึ่งที่นั่งบนเรือไม้ตอนรุ่งเช้าในบาหลี มองแสงที่เต้นรำบนปะการังปะการังเหมือนพู่กันของจิตรวาล ปลาไม่ว่ายแบบสุ่ม—they pulse with meaning. ฉันเรียกมันว่า “เกมเงียบที่พังอินเทอร์เน็ต” เพราะผู้เล่นแท้ๆ ไม่ตามรางวัล—พวกเขาตามความเงียบ ในจาการ์ตา คนแก่มคนหนึ่งบอกฉันว่า “แห่งข่ายร้องเมื่อใจสงบนิ่ง” ดังนั้นฉันสร้างระบบเพื่อเคาระเห็นความเงียบมากกว่าทักษะ eRTP? มันไม่ใช่ตัวเลข—มันคือช่องระหว่างคลื่น ความผันผา? ไม่ใช่อันตราย—มันคือลมหายใจก่อนจะจับ ฉันลบการแข่งขันออกไปและมอบเครื่องมือให้ผู้เล่น: ไม่ใชรหัสโกง—แต่เป็น “渔乐预算船”—เครื่องมือเพื่อกำหนดขอบเขตที่ความสุขจะไม่มอดไหม ผู้เล่นของฉันไม่ใช่นักเกม—พวกเขาคือนักเล่าเรื่อง หญิงคนหนึ่งเล่าว่าเธอจับปลาทูนาครั้งแรกในเทศกาลใตแสงจันทร์ และร้องไห้—not จากชัยชนะ—แต่จากความทรงจำคำสอนของพ่อเธอ เราไม่ต้องการลูตลูปเพิ่ม—we need folk rhythms—เกียวโตพบลาโกสใน UI ที่หายใจด้วยสี: #FFD700 สำหรับรุ่งเช้า, #00008B สำหรับน้ำลึก แตะละรอบนำแรงอารมณ์ นี่ไม่มีความบันเทิง—it is communion.