เสียงเงียบของนักตกปลา

ผมไม่เริ่มด้วยเรือหรือแห_net—แต่เริ่มด้วยความเงียบ ในตริโกซานที่ถนนเต็มไปด้วยแจ๊สและกราฟฟิตีที่เหมือนเพลงประท้วง ผมเรียนรู้ว่าความหมายอยู่ในช่วงพักระหว่างคลื่น ต่อมาในโอคแลนด์ ผมแลกแป้นพิมพ์ออกเพื่อแลกเสาตกปลา ทุกเช้าก่อนพระอาทิตย์ ผมนั่งบนท่าเทียบด้วยกาแฟดำ—ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีเสียงรบกวน—มีแค่ผมกับกระแสน้ำครั้งแรกที่จับอะไรได้ มันไม่ใช่ปลา มันคือความเงียบ ผมเรียกมันว่า ‘นักตกปลา’ ไม่ใช่เพราะชนะใหญ่—แต่เพราะผมยังคงอยู่ เมื่อผู้อื่นวิ่งตามตัวเลขหรือเหตุการณ์เสริม ผมมองว่าน้ำจำรสชาตของมันได้: อัตราชนะ25%? Fine. สิ่งสำคัญคือผมนั่งนานแค่ไหนก่อนเดินจากไป แม่มะบอกผม: ‘ศิลปะไม่มีเสียงดัง’ พ่อพูด: ‘โค้ดไม่มีทางแก้ระบบหัก—มันแค่มอบเผยให้เห็น’ เพราะฉะนั้น เมื่อแพลตฟอร์มส่งเสียงสำหรับคลิกและแชร์ ผมยังคงโยน ในคืนหนาว เมื่อนักตกปลารุ่นคราวละที่ขายของเขา เจอทอง—not ในแจ็คพอต—but ในความเงียบ เหรือรางวัลจริงไม่อยู่บนหน้าจอ; มันอยู่ในมือของฉันหลังเที่ย midnight คุณไม่จำเป็นคนโชคดีเพื่อจะกลายเป็น ‘นักตกปลา’ คุณแค่นeed to care enough to listen—to feel the wave before you cast again.