เกมที่ร้องไห้ตอนตีสาม

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำเกมตกปลาเพื่อรางวัล แต่เพื่อปลอบประโลมความวิตกกังวล เติบโตบนชายฝั่งซานฟรานซิสโกที่แม่ร้องเพลงกวางตุ้ง และพ่อแก้ไขอัลกอริธึมตอนตีสาม ฉันเรียนรู้ว่าโชคไม่ใช่เรื่องบังเอียง—แต่เป็นจังหวะ ปลาไม่กัดเพราะหิว—แต่กัดเพราะน้ำจำระดับลมหายใจ ฉันเขียนโค้ดให้การโยนสายรู้สึกเหมือนลมหายใจยืดยาว ไม่ใช่อยู่ในพิกเซลหรือโพลิกอน—แต่อยู่ในช่วงเวลาเงียบ RTP ไม่ใช่สถิติ—แต่เป็นคำภาวนา “ฟรีสปิน” ไม่ใช่รางวัล—แต่มomentที่คุณนั่งรอ อินเทอร์เฟซออกแบบมาเพื่อให้คุณรอ—not เพื่อชนะ มองคลื่นจางค่อยๆ สู่ยามเย็น สัมผัสความเงียบที่ก่อนตะขอจะตกอีกครั้ง หนึ่งผู้เล่นถาม: “เคยมีช่วงเวลาใดไหมที่โลกหยุดลง?” ใช่มะ… ตอนตีสาม… ทะเลไม่มีการเคลื่อนไหว… ปลาไม่วิ่งหนี… และครั้งหนึ่ง…ฉันไม่มีทางต้องจับอะไรเลย เราเรียกว่า “เกียร์กลอร์” ตอนนี้—แต่มันเริ่มจากความโศกกลายเป็นพระพร