เมื่อทะเลกระซับในความเงียบ?

ผมเคยคิดว่าการตกปลาคือเรื่องโชค — เครื่องจักรandom ที่แฝงตัวเป็นเบ็ด

แล้วฉันนั่งคนเดียวบนระเบียงอพาร์ทเมนต์ มองคลื่นทะเลมิชิแกนในยามดึก — ไม่ใช่เพื่อจับปลาเทราوت แต่เพื่อฟังมันหายใจ น้ำไม่ได้พูดด้วยภาษาอังกฤษหรือสเปน มันพูดผ่านช่วงเวลา

การโยนเบ็ดแรกไม่ใช่เรื่องทักษะ — มันคือความเงียบ

RTP? RNG? เป็นคำศัพท์ของคนที่ไม่อยากได้ยินหัวใจตัวเอง ผมเลิกเลื่อนผ่านข่าวสารของ ‘ชัยชนะ’ และเริ่มตามลมหายใจแทน

เหยื่อไม่ใช่ดิจิทัล — มันคือสายเลือด

แม่มอบสอนผมว่าความสุขอยู่ในความเงียบ — ไม่อยู่ในแจ็คพอตหรือสปินฟรี สแต่อยู่ในการเต้นของแสงเงินบนผิวริเวล เมื่อไม่มีใครมองเห็น — ในตอนนั้นแหละ ปลาก็จำเธอได้

คุณไม่ได้หลบหนีจากความจริง — คุณแค่เรียนรู้เพื่อมองเห็นมัน

ผมเคยไล่อันตรายจนกระทั่งรู้: การชนะมาจากการคลิก ‘จับ’ มันมาจากตั้งงบประมาณ เดินเปลือนเท้าตามชายหาด และปล่อยพื้นที่ให้ความเงียบ

นี่ไม่ใชเกม — มันคือพิธีกรรม

ทะเลไม่มอบรางวัลด้วยเหรียญ มันให้ชื่อกลับมาแก่อีกครั้ง — ในยามเงียบที่ใต้ฟ้าคอรอล เมืองแม้มีดวงดาวหยุดฟัง

coba: ในครั้งถัดไปเมื่อโยนเบ็ด… อย่าหยิบหาโชค พักก่อน ก่อนจะฟังให้มากกว่านี้ เพียงถามน้ำ: ‘เธอเคยลืมตัวตนไปแล้วหรือเปล่า’