จากเด็กธรรมดาสู่กษัตริย์ทะเล

ผมไม่ได้ไล่ตามปลา—ผมไล่ตามจังหวะ

ผมเติบโตระหว่างคอเรียทาวน์และซานตาโมนิกา โดยแม่สอนผมเรื่องความเงียบ และพ่อสอนอัลกอริทึม ในตอนแรก ผมคิดว่าการตกปลาคือการจับปลาเท่านั้น แล้วผมก็รู้ว่า: มันคือเรื่องเวลา คลื่นไม่รอคุณ—มันรอเจตของคุณ

ทะเลคือเครื่องเกมของผม

ผมออกแบบเกมเพื่อเลี้ยงชีพ เพราะทำไมไม่ทำให้การตกปลากลายเป็นหนึ่งเดียว? การโยนแต่ละครั้งคือเครื่องสถานะ: ความเร็วลม = อัตราการมีส่วนร่วม, ความสูงของคลื่น = ความผันผายทางอารมณ์, เครื่องตึงของตาข่าย = ความอดทนของผู้เล่น โดยไม่มี RNG—แค่อารมณ์ที่ถูกปรับเทียบ

เดิมพันเล็กๆ ปัญญาใหญ่

ผมเริ่มตั้งเดิมพัน \(0.5 ที่ท่าเรือ เวลาแต่ละรอบสามนาที โดยไม่มีอุปกรณ์หรูหรา—แค่วางเหล็กไผ่และความเงียบในกระดูก จากนั้นครั้งกลางคืน: \)800 ในสามครั้ง มิใช่วาดวงตา—แต่เป็นการจดจำรูปแบบ

พิธีกรรมแห่งปะการังไม่มีงานฉลอง—มันคือพิธีกรรมเริ่มต้น

ทุกวันเพ็ญเดือนกลายเป็นศักดิน สังคมไม่มอบเชียร์สำหรับชัยชนะ—they cheer เพราะพวกเขาเข้าใจจังหวะ เราพูดภาษาอังกฤษตอนพระอาทิตย์ และภาษาเกาหลีตอนพลบเย็น

คุณไม่ใช่นักตกปลา—คุณคือนักประดิดช่วงเวลา

นี่ไม่มีเกี่ยวข้องกับเครื่องจักรหรือหยดน้ำหล่น—it’s about showing up—not winning—and letting the sea remember you.

ทะเลไม่ตอบแทนความพยายาม—มันตอบแทน sựปรากฏตัว