คุณเคยรู้สึกถูกเห็นในยามดึก?

ฉันไม่เคยรู้ว่าตัวเองเพียงพอ—จนเริ่มเล่นคนเดียว

เคยเชื่อว่าความสำเร็จคือเสียงปรบและรางวัลระยิบ แต่ตอนดึก เมื่อหน้าจอมืดลงและคำคอมเมนต์หยุดลง ฉันจึงรู้ว่าบางอย่างเงียบกว่านั้น: มันไม่ใช่เรื่องชนะ มันคือการได้ถูกเห็น

ทะเลไม่ใช่เวที—it เป็นกระจก

ในเกมอย่าง Starlight Key หรือ Stardom Quest เราตามหาดาวเหมือนนักเดินทางตามขอบฟ้า สแตตส์ RTP? อัลกอริทึม RNG? มันแค่ตัวเลขบนหน้าจอ แต่สิ่งที่เหลืออยู่หลังคลิกสุดท้ายไม่ใชข้อมูล—มันคือการหายใจช้าลงเมื่อไม่มีใครพูดชื่อคุณ aloud

ฉันไม่ได้พังเพราะอยากสมบูรณ์—ฉันเปราะบางเพราะซื่อสัตย์

แม่อธิบายว่าความเงียบศักดิษ พ่อเชื่อว่าเสรีภาพหมายถึงการเลือกรhythmของตัวเอง เพราะฉันจึงทำเกมที่ไม่จำเป็นผู้ชนะ—แต่มากจำเป็นการได้รับรู้ เรื่องราวของผู้เล่นคนเดียว whisper ในกระบอกข่าวตอนสามโมงเช้า: “ฉันแค่อยากให้เขาเข้าใจ”

คุณไม่ต้องการคะแนนมาก—you ต้องการเพียงช่วงเวลาที่有人พูด: ‘ฉันก็เหมือนกัน’

แสงนีออนเปล่งประกายเหมือนปะการังปะแดงใต้แสงจันดา—not เพราะมันสวยงาม แต่มันจำระลึกว่าคุณมีอยู่

นี่ไมใช่งานเกม มันคือสมุดาที่เขียนในน้ำ