จับปลาให้เป็นพิธีกรรม

ผมไม่ได้ตั้งใจจะออกแบบเกมตกปลา แต่ตั้งใจจะออกแบบ พิธีกรรม

เติบโตในเขตใต้ชิคาโก—ที่คุณยายอธิษฐานระหว่างอาหารวันอาทิตย์ แต่เราเฉลางชีวิตด้วยเสียงหัวเราะ—ผมเรียนรู้ว่าความสุขไม่ใช่เรื่องบังเอ็ง มันถูกออกแบบมา

เมื่อผมมองเกมตกปลา ผมไม่เห็นเบทและรีล ผมเห็นจังหวะ

จุดเปลี่ยนแปลงครั้งแรก? เวลาล่วงหน้า ผู้เล่นไม่ต้องการปลาเพิ่ม—they ต้องการ ความประหลาดที่คาดเดาได้

เราปรับ RNG เพื่อให้รู้สึกเหมือนคลื่นทะเล: ไม่วุ่นวาย แต่มีรอบวง

ทุกๆ 30 วินาที สกรีนกระพือ—ไม่ใช่เพราะดวงโชค แต่เพราะจังหวะที่ถูกปรับโดยพฤติกรรมมนุษย์

ผมสร้าง “Fishing Key” เป็นเมโทรโนมเชิงภาพ: สีเปลี่ยนไปเหมือนปะการังใตแสงจันทร์; เห็ดไม่คว้า—มันส่าย

นี่ไม่ใช่งานศิลป์—it’s applied psychology

ผู้เล่นจับรางวัลแรก เพราะเขาจำได้ถึงความอดทนของปู่ของเขาบนทะเลมิกิแกน

เราเพิ่ม “Fishing Pulse”—เครื่องจับจังหวะแบบเรียลไทม์—สอนผู้เล่นให้ รู้สึก ความเป็นไปได้ ก่อนกดโยน

ไม่มีดวงโชคแบบตาบอดอีกต่อไป

ในที่สุดมา “Fishing Glory”—ไม่ใช่งานแข่งขันสำหรับคลิก แต่มหาชนหมู่สำหรับงานฝีมือ เราให้มวลัลด์—not เหรียญ—for การแสดงออก

สำหรับผม สิทธินี้ไม่ใช่วิดเกม มันคือการเยียวยา